လမ္းေဘးေစ်းသည္ေလးေတြကုိ ေစ်းမဆစ္ၾကပါနဲ႔

လမ္းေဘးေစ်းသည္ေလးေတြကုိ ေစ်းမဆစ္ၾကပါနဲ႔

ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း) နဲ႔ပက္သက္လို႔ ေဖေဖ့စိတ္ထဲမွာစြဲသြားတာေလးတခုက “မဆစ္နဲ႔” ဆိုတဲ့ စကားေလး သမီးရဲ႕။ ဟုတ္တယ္ သူေျပာဖူးတယ္…… ” မဆစ္နဲ႔”လို႔။

ခရီးတစ္ခုေတာ့ ခရီးတစ္ခုပဲ သမီးရဲ႕။ မေကြးဘက္လား၊ မံု႐ြာဘက္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ မတၲရာဘက္လား၊ ေဖေဖ ေကာင္း ေကာင္း မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အေဝးေျပးကားႀကီးနဲ႔သြားၾကရာက တစ္ေနရာ ကားခဏထိုးရပ္လိုက္တဲ့အခါ ေရသန္႔ဘူး ေရာင္းတဲ့ ကေလးမ ကေလးတစ္ေယာက္ ကားအနားကို ကပ္လာပါေလေရာလို႔ ဆိုပါေတာ့။ ေရခဲစိမ္ထားလို႔ထင္ပါရဲ႕၊ သူ႔လက္ထဲက ေရသန္႔ဘူး သံုးေလးဘူးဟာ ေရေတြသီးလို႔။

ျခစ္ျခစ္ေတာက္ေအာင္ပူတဲ့ အညာေနရဲ႕ ေအာက္မွာ “ေရသန္႔ဘူး၊ ေရသန္႔ဘူး”ဆိုတဲ့ အသံေလးဟာ စာ ေနတာပဲ။ နဂိုမူလ ညိဳတဲ့အသားကေလးဟာ ေနအရွိန္မွာ ေျခာက္ႏြမ္းလို႔ေပါ့။ ထံုးစံအတိုင္း ဆရာခ်စ္ဦးညိဳက ေရသန္႔ဘူးဝယ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ပါတယ္။

ဟဲ့ သမီးေလး ေရသန္႔ဘူး ဘယ္ေလာက္လဲ ဘာညာေပါ့။ ကေလးမကေလးက သံုးရာ တဲ့။ သည္တုန္းက ေရသန္႔ဘူး ေစ်းက နွစ္ရာေလာက္ပဲ ရွိတဲ့အခ်ိန္၊ သံုးရာဆိုေတာ့ နည္းနည္းေလး မ်ားသလိုလိုေတာ့ ရွိတာေပါ့။ အဲသည္မွာ ဆရာ ခ်စ္ဦးညိဳက ဆစ္ေတာ့တာပါ။

သမီးေလး မ်ားတယ္ဟဲ့တဲ့ ၊ နွစ္ရာ႕ငါးဆယ္ထားတဲ့။ သူကလည္း ဘာရယ္လို႔မဟုတ္ပါဘူး၊ ဆစ္ေနက်မို႔လို႔ပဲလား ကေလးမေလးကို က်ီစားခ်င္လို႔ပဲလား၊ တစ္ခုခုေၾကာင့္ ဆစ္လိုက္ပံု ရပါတယ္။ အဲသည့္အခ်ိန္မွာ ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း) ရဲ႕ အသံထြက္လာတာပါ။

“ငခ်စ္ … မဆစ္နဲ႔ကြ” တဲ့။

သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္စနိုးစကားဆိုတဲ့အခါ ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း)ကို ဂြစာတဲ့၊ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳကို ငခ်စ္တဲ့ အျပန္အလွန္ ေခၚေနၾကမို႔ ေဖေဖတို႔ကေတာ့ နားယဥ္ၿပီးသားပါ။ ထား…အဲတာက အေရးမႀကီးလွပါဘူး။ မဆစ္နဲ႔ဆိုတာက အေရးႀကီး တာပါ။ နင္လား ငါလား အေနအထားနဲ႔ ဘဝကို က်ားကုတ္က်ားခဲ ရုန္းကန္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို ပိုက္ဆံကေလး ငါးဆယ္ တစ္ရာ မ်ားသြားရံုနဲ႔ မဆစ္နဲ႔လို႔ လွမ္းတားလိုက္တာက အေရးႀကီးတာပါ။

သည္လို သေဘာထားမ်ိဳးကို ေဖေဖ သိပ္ႀကိဳက္ သြား တယ္။ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳကလည္း သိပ္ႀကိဳက္သြားပံု ရပါတယ္။ ေအးပါကြာ ေအးပါကြာလို႔ ဆိုၿပီး ကေလးမေလး ေျပာတဲ့အတိုင္း ေရသံုးေလးဘူး ေပးဝယ္လိုက္ေတာ့တာပါ။

အရပ္ထဲမွာ တစ္ပုလင္း၁၅၀၀ထက္မပိုတဲ့ ဘီယာပုလင္းကို ေလဆိပ္ထဲက ျပည္ပထြက္ခြာ အခန္းထဲမွာ ၅၀၀၀ေပးၿပီး ေသာက္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အရပ္ထဲမွာ ၆၀၀ေလာက္ပဲတန္တဲ့ ဘီယာဘူးကို ေလယာဥ္ေပၚမွာ ၁၅၀၀ေပးၿပီး ေသာက္ခဲ့ရဖူး ပါတယ္။ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ ၅၀၀လည္း ေဖေဖတို႔ ေသာက္ခဲ့ၾကရတာပဲ မဟုတ္လား။

သူ႔ေနရာ သူ႔ေဒသအလိုက္ အဟန္႔နဲ႔ အခန္႔နဲ႔ ေတာင္းဆိုတဲ့ နႈန္းေတြကိုေတာင္ ေဖေဖတို႔ ဆစ္ခြင့္မရဘဲ စားသံုးခဲ့ၾကတာပဲ ဥစၥာ။ ဘာျဖစ္လို႔ မိုးထဲေလထဲက ရုန္းရုန္းကန္ကန္ဘဝေတြကို ဘာေၾကာင့္မ်ား တိတိက်က်ႀကီး ဆစ္ေနေတာ့မွာလည္း။

ေဖေဖ့အသိတစ္ေယာက္ ဂ်ာနယ္ဝယ္ပံုကေလးကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတယ္။ မီးပိြဳင့္မိလို႔ ဂ်ာနယ္သမားေလး ေတြ ေရာက္လာတဲ့အခါ ဝယ္ေတာ့တာပဲ။ ၇၀၀တဲ့။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ၆၀၀ သမီးရဲ႕။ သူက ကိုယ္လည္းဆင္းရဲေနတာမွ မဟုတ္တာဗ်ာ တဲ့။ ကားလမ္းေပၚမွာ ရပ္ေနရရွာတာက ၁၀၀မက တန္ပါတယ္တဲ့။ ။ တမင္တကာ အားေပးတာပါတဲ့။ရပ္တည္မႈေလးနည္းနည္း အသက္ရွဴေခ်ာင္ပါေစေပါ့။

တစ္ခါက ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ေရာင္းတဲ့ မိန္းမ႐ြယ္ကေလးတစ္ဦး ေဖေဖတို႔အိမ္တံစက္ၿမိတ္မွာ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ေတာင္း ကုိခ်ေတာ့ တိုတိုကေလးညႇပ္ထားတဲ့ သူ႔ဆံပင္ေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီးေမးမိတယ္။ ဆံပင္ေတြညႇပ္ထားတာလားေပါ့။

သူက ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ေတာင္းက ပူလို႔တဲ့ ။ ဆံပင္ေတြ က်ြတ္လြန္းလို႔ ညႇပ္ထားတာတဲ့။ အဝတ္စကို ဖယ္တဲ့အခါ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ ေတြ ဆီကေန အေငြ႕ေလးေတြထြက္လာေတာ့ ေဖေဖ့ရင္ထဲမွာ နာလိုက္တာ။ ဘယ္ေတာ့မွ မဆစ္ဘူး။ မဆစ္ခ်င္ဘူး။ မဆစ္ရက္ဘူး။

ဘဝတစ္ဝမ္းတစ္ခါးကို ေျခကုန္လက္ပန္းက်မတတ္ ကူးခတ္ေနရတဲ့သူေတြ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ ေဖေဖ မဆစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ပိုသြားပါေစ သမီးရယ္။ သာသြားပါေစ။ ကားအေရာင္းအဝယ္က်ေတာ့ ဆစ္ခ်င္ဆစ္ေပါ့။ အိမ္အေရာင္း အဝယ္က်ေတာ့ ဆစ္ခ်င္ဆစ္ေပါ့။ လက္ဝတ္လက္စား အေရာင္းအဝယ္က်ေတာ့ ဆစ္ခ်င္ဆစ္ေပါ့။

ေခ်ြး ကို ဆစ္ဖို႔ရာ ခက္လြန္းပါတယ္။

သမီးဖတ္ဖို႔
နွင္းပြင့္တိုင္းျပည္၌ ေခြးေက်ာင္းထြက္ျခင္း – ေမာင္သာခ်ိဳ